Ik wist niet wat me overkwam..

Geplaatst op door Suzanne


17 oktober, 17:10. Ik heb net mijn avondeten genuttigd – een burrito bowl – als ik wat last van mijn maag krijg. Een vervelend gevoel. Ik dacht dat ik een dumping kreeg en besloot een extra maagbeschermer te slikken en te gaan douchen. Doe ik altijd, douchen met een dumping. Niet slim, grote kans dat je flauwvalt maar ik wil altijd in bed liggen met een dumping en dat doe ik alleen als ik ‘schoon’ ben. Ik stond nog geen 2 minuten in de douche en ik kon niet meer.

Extreme pijn in mijn zij. Ik zeiknat uit de douche gesprongen, 4XL badjes van Marije aan (eeuwig dankbaar voor die enorme badjes waar ik me helemaal in kan verstoppen) en in foetushouding in bed. Helpt niet. Dan maar rondjes lopen. Helpt ook niet. Springen, kruipen, over de grond rollen. Niks helpt. Snel afdrogen en de pyjama aan. Ondertussen belt mijn moeder het ziekenhuis voor advies. “Kom maar langs.” zegt de verpleegkundige. Ja, dat gáát niet. Ik loop inmiddels als een kip zonder kop rond de eettafel al roepend dat het niet meer gaat en ik dood wil. Ja, zó heftig is de pijn.

112 gebeld. Ambulance onderweg. Ik zit inmiddels op de bank, hevig heen en weer te wiebelen. Bezweet maar ijskoud. Ambulance arriveert een kwartier later. Moet ik stilzitten voor het hartfilmpje. Gáát niet. Temperatuur inmiddels 35 en de pijn blijft even hevig. Ik denk aan een galaanval door de heftige koliekpijn. Ambulancepersoneel neemt me mee en in de ambulance krijgt ik een infuus en fentanyl. Wat een verademing. De scherpe kant is van de pijn. Ik kan stil blijven liggen tot ik arriveer in het ziekenhuis.

Ik kom binnen op de SEH – koud hier. Ik zwalk na het opnamegesprek over de gang heen omdat ik urine moet opvangen. Helemaal wazig van de fentanyl. Na zo’n 10 minuten is de fentanyl uitgewerkt. Gaan we weer. Ik krijg morfine van de verpleegkundige. Helpt niet. Krijg daarna nog 3 keer morfine ingespoten, infuus en in mijn bovenbeen en zit aan de maximale dosering. Helaas hielp ook dat niet en duurt het me te lang tot mijn bariatrisch arts komt en ben ik onvriendelijk tegen het personeel. Heel onredelijk natuurlijk, zij kunnen er ook niks aan doen. Ik ben nog steeds klammig, heb het koud en de pijn blijft.

Tijd voor een buikfoto. Zodra ik op moet staan moet ik overgeven. Vast van alle pijnstilling die in mijn lichaam zit. Ik hoor niks van de SEH arts maar ze komt wel steeds kijken hoe het gaat. Ja, nog steeds slecht natuurlijk. Rond een uur of 21:30 zie ik ein-de-lijk mijn arts. Hij wil op de buik duwen en al die dingen waar je dan absolúút geen zin in hebt. Daarna wilde hij weer weglopen maar aangezien ik daar al uren lag te creperen besloot ik dat hij maar mooi in dat kamertje moest blijven en mij zeker niet alleen moest laten want wie weet hoe lang het zou duren voordat hij weer terug kwam. Heel onredelijk en onvriendelijk van mij, ik weet het.

Nadat ik nog een paar keer heb gezegd dat ik zo echt niet meer kon besloot hij het OK personeel op te roepen. Ik moest even wachten tot ze me kwamen halen. Zodra hij OK zei had ik mezelf al half uitgekleed en mijn operatiekleed aan gedaan. Narcose puh-lease!

22:15 zoiets, werd ik naar de operatiekamer gereden. Gek genoeg was ik niet nerveus of bang, het kon me niet snel genoeg gaan. Opschieten met die handel, ik heb pijn. Ik bleef zitten op de operatietafel want liggen deed zeer en gelukkig mocht dat van de OK-assistent. Andere chirurg erbij, weer even op de buik duwen natuurlijk (grrrr..) Klaar voor de narcose. Laatste wat ik me herinner is dat de anesthesist heel hard onder mijn kin drukt.

Ik wordt s’nachts wakker op de intensive care. Ik moet hoesten – píjn. Verpleegkundige komt kijken, geeft me een deken om tegendruk te geven. Ik vraag meteen wat er gebeurd is. Ze begint over een verdraaiing en te bazelen over een bedstee. Ik reageer half en val terug in slaap.


S’ochtends wordt ik wakker en ik moet plassen. Met 2 man sterk hijsen ze me uit bed en aangezien de ICU geen wc heeft mag ik op zo’n po-stoel. Plassen midden in een kamer waarbij er iemand achter het gordijntje staat is makkelijker gezegd dan gedaan. “Lukt het?”

Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat er nou precies gebeurd is dus ik val mijn verpleegkundige van de dagdienst lastig. Die weet ook niet precies wat ze gedaan hebben maar wel dat de kijkoperatie mislukt is. Ah, vandaar de pijn. Ik heb een open buik operatie gehad.

Later die dag ga ik naar de gewone afdeling en zie ik mijn chirurg. Die denkt dat ik hem niet meer herinner na alle morfine maar ha, echt wel. Hij was diegene die op mijn buik stond te duwen toen ik op de operatietafel lag.

Wat is er nu precies gebeurd? Tijdens de kijkoperatie wilden ze mijn darm hernia, wat de extreme pijn veroorzaakte, verhelpen. Helaas was mijn darm vast gegroeid en moesten ze dat verhelpen met een open buik operatie omdat ze er laproscopisch niet bij konden. Ik heb dus in feite 2 operaties na elkaar gehad. Ik had wondjes van de kijkoperatie en 1 flinke verticale wond van zo’n 12cm vanaf mijn navel omhoog.

Het herstel ging helaas ook niet zo voorspoedig. In het ziekenhuis kreeg ik koorts, ik kon niks eten. Tot overmaat van ramp waren ze aan het verbouwen naast onze afdeling. Ik had uitzicht op bouwpersoneel en bouwketen. Op dinsdagochtend mocht ik naar huis en ik heb afgezien. Ik kon niet meer in mijn eigen bed slapen omdat ik niet genoeg steun had en ik mezelf niet omhoog kon trekken. Ik kon nauwelijks eten en ben toen vloeibaar gegaan. Ik had veel gas in mijn lijf dat ik constant moest kokhalzen om dat eruit te krijgen. Ik was eigenlijk de hele dag misselijk en liep met van die kartonnen spuugbakjes rond te waggelen. Door mijn buikwond kon ik zelf niet omhoog komen en moest ik geholpen worden met bijna alles. Ik gaf geel slijm over, maar dat was normaal volgens de chirurg die ik belde met de angst dat ik weer opgenomen moest worden. Ik ben die week 6 kilo afgevallen.

In de tweede week stond mijn wond open. Dit vond ik zelf héél eng, het zag er niet mooi uit. Ik ben toen naar de huisarts geweest. Dit kwam omdat de chirurg oplosbare hechtingen had gebruikt en die al opgelost waren voordat de wond dicht was waardoor de wond dus open gaat staan. Er staat veel druk op een buikwond.

De weken daarna volgden nog meer problemen zoals allergische reactie op de wondpleisters, zenuwpijn, niet recht kunnen lopen en rond scharrelen als een oma.. Ik moet zeggen dat het heftige weken zijn geweest waar ik wat traantjes heb gelaten omdat ik het beu was. Gelukkig heb ik veel steun gehad van mijn familie en vrienden.

Nu 13 weken later ben ik nog steeds snel moe. Dit is volgens de chirurg heel normaal maar ik vind het toch vervelend.


Dat deze complicatie kan ontstaan na een gastric bypass is mij nooit verteld. Een darmhernia zoals deze ontstaat nadat je snel bent afgevallen. Er is meer ruimte in de buikholte en mijn darm is gaan ‘zweven’ en heeft zich verstrengeld. De pijn kwam waarschijnlijk doordat er geen enkele doorgang meer mogelijk was. De ‘poort’ is dicht gemaakt maar dat is geen garantie dat het niet nogmaals kan gebeuren. Ik hoop van harte van niet.

Mensen vragen me of ik spijt heb gehad van de gastric bypass en of ik die wel had laten doen als ik dit wist. 100% geen spijt. Natuurlijk is zo’n complicatie vervelend maar als dat alles is? Er zijn mensen die nergens last van hebben na de operatie, ik toevallig wel. Er zijn ook mensen die véél ernstigere complicaties hebben na een gastric bypass. Dat is niet te voorzien. 

Ik ben inmiddels 62kg kwijt en mijn gezondheid en kwaliteit van leven is verbeterd en dat woog voor mij zwaarder (ha, no pun intended) dan de eventuele risico’s.

Een van de redenen dat ik dit vertel is omdat het de afgelopen maanden zo stil is geweest op de website. Dit is een van de redenen waarom. 

Heb je vragen over dit artikel of over een gastric bypass? Stel ze gerust. 

8 Reacties op Ik wist niet wat me overkwam..

Pfffff ik wist wat er speelde maar nu ik het zo nog eens lees schrik ik gewoon weer. Heftig hoor mop ?

Oh meid, wat erg! So sorry you had to go through this! Ik kan me voorstellen dat dit echt ongelofelijk beangstigend moet geweest zijn, zeker in de periode tussen het krijgen van die helse pijnen en eindelijk te horen krijgen wat er nu precies aan de hand was en allemaal gebeurd is. Hopelijk herstel je nu snel en vlot, heel veel beterschapswensen!

Oh jeetje! Wat onwijs heftig! Ik vind het fijn dat je dit met ons hebt willen delen. Ik hoop dat je je snel minder moe voelt! Heel veel sterkte! Liefs, Nadia